Ω εσύ ύπαρξη τη δική μου έκανες πάλι νοητή˙ ομορφιά μου Κι ας ξέρω από την αρχή ακόμα, ετούτο τον θάνατο τον...
Τρεις φίλοι μία ημέρα στο Λυγουριό
Δεν είμαι απ' αυτούς που πιστεύουν πως ο χρόνος γιατρεύει κάθε πόνο. Προσωπικά κάποιες δικές μου απώλειες, απουσίες στον ουρανό πια ή πάνω στη γη, με τον καιρό αποδείχθηκαν πιο βαριές, πιο σημαντικές, πιο δύσκολες.
Δεν είναι εύκολο να γράψει κανείς κάτι για μία φωτογραφία πόσο μάλλον όταν αυτή είναι για τον δημιουργό "ιδιαίτερη". Και δεν θα γράψω τίποτα παρά μόνο πως καλό είναι να μην "τραβάμε" ό,τι...
Μπορεί να είναι μία άσχετη στιγμή μια κρύα νύχτα στο μικρό λιμανάκι της Νέας Κίου Αργολίδας.Μια πετονιά κρεμασμένη, εγκαταλελειμμένη, στο μένος του παγωμένου αέρα, στροβιλιζόταν συνεχώς. "Εργαλείο" (κάποτε) ψαρά. Πόσα ψάρια να είχε σηκώσει...
Η παλιά καλή γκρίζα τηλεόραση (έγχρωμη και Φίλιπς παρακαλώ) κείτεται στα απορρίμματα. Σύμβολο μαζί με το αυτοκίνητο μίας νεοανερχόμενης νεοαστικής τάξης των νεόπλουτων που ξεκίνησε λίγο μετά τη γέννησή μου, ήρθε η ώρα να πεθάνει.
Αναζητώντας την εκκίνηση της Άνοιξης, νωρίς τον Μάρτη του 2017. Το παλιό και το νέο, στις άκρες, στον γκρεμό, στη ζωή, στην ύπαρξη, με τα χρώματα, τη σύνθεση και την αποσύνθεση.

Δημοφιλή

Στη φύση

Ακολουθήστε με

2,800ΥποστηρικτέςΚάντε Like
235ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
10ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,200ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
50ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής