Δεν είμαι απ' αυτούς που πιστεύουν πως ο χρόνος γιατρεύει κάθε πόνο. Προσωπικά κάποιες δικές μου απώλειες, απουσίες στον ουρανό πια ή πάνω στη γη, με τον καιρό αποδείχθηκαν πιο βαριές, πιο σημαντικές, πιο δύσκολες. Μάρω Βαμβουνάκη 12/08/2019
Δώσε μου ό, τι δε σου έχουν χαρίσει ποτέ...
Στου ευκαλύπτου τα ριζά, στς ερημιές του λιμανιού του έρωτος της δύναμης, της αναζήτησης πεταμένο σκισμένο
Δες το χρόνο... πώς κυλάει, από τη μια στιγμή στην άλλη.
Η παλιά καλή γκρίζα τηλεόραση (έγχρωμη και Φίλιπς παρακαλώ) κείτεται στα απορρίμματα. Σύμβολο μαζί με το αυτοκίνητο μίας νεοανερχόμενης νεοαστικής τάξης των νεόπλουτων που ξεκίνησε λίγο μετά τη γέννησή μου, ήρθε η ώρα να πεθάνει. Στην "εκπομπή της" το Ξενία...
Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος. Από το 1869.... Κτίρια εγκαταλελειμμένα, υπό κατάληψη. Ένα πραγματικό μουσείο σιδηροδρόμων που έχει πια σαπίσει. Είναι η δεύτερη η και τρίτη φορά που επισκέπτομαι τον σιδηροδρομικό σταθμό των Μύλων στην Αργολίδα. Τα πάντα πια σε αποσύνθεση.
Στέκει ακόμα εκεί άψυχο από πολύ καιρό. Ένα κτίριο που στην εφηβεία μας λειτουργούσε και μας είχε φιλοξενήσει στις πρώτες μας εξόδους. Σήμερα αφημένο στα στοιχεία της φύσης περιμένει το άδοξο τέλος του όπως πολλά ακόμα κτίρια στο Ναύπλιο. Οι φωτογραφίες...

Δημοφιλή

Στη φύση

Ακολουθήστε με

2,800ΥποστηρικτέςΚάντε Like
235ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
10ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,200ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
50ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής