Χρώμα

Η Οπουντία και ο βράχος

Η φραγκοσυκιά, αυτή που "ήρθε" μετά...

Ο βράχος και η φραγκοσυκιά, χωρίς καρπούς ακόμα. Και ο βράχος. Εκεί. Ήταν πάντα εκεί.

Αναρωτιέσαι. Κάνεις σύγκριση δυνάμεων. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τις υπάρξεις, θες σε κάτι (πιο πολύ) να δώσεις τον ορισμό του “ζωντανού”.

Η βροχή δεν είναι μακριά. Και ετούτο το καλοκαίρι ήταν πολύ ξηρό. Πρώτη φορά είδα φραγκοσυκιά με μαραμένα φύλλα.

Θα ξανάρθω να σε βρω, να δω αν είσαι ακόμα εδώ, εκεί. Για σένα βράχε δεν ρωτώ, δεν αναρωτιέμαι. Υπάρχεις δεν υπάρχεις.

Της Κυριακής σκέψεις σκόρπιες κάτω από έναν ήλιο προσωρινό. Τόσο προσωρινό που τον ξέχασα ήδη. Μίκρυνε και η μέρα, φθίνει

Φραγκοσυκιά

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

code

Δες επίσης
Close
Back to top button